ویژگی های خاص روستا نشینان

*مکانی با جمعیت تقریباً کم، مردمش بیشتر قوم و خویش بودند؛

*روابط عاطفی در میان آنها حرف اول را می زد؛
*از حال و احوال یکدیگر خبر داشتند، باید هر روز همدیگر را می دیدند؛
*واژه همسایه به معنی واقعی کلمه در آنجا نمود پیدا می کرد؛
*از بوی خوب زمینهای خاکی و صدای اذان خروس ها و صدای پرندگانش هیچ وقت سیرنمی شدی،
*بازی ها و دعواهای بچه های کوچه و محله اش ، بازی های دسته جمعی ، صمیمیت ، سادگی ،باهم بودن ها صبر و تحمل مردم در گذشته ، که دیگرجای بحث ندارد ،
*نمیشد که دو روز بگذره و آدم ، از همسایه و پدر بزرگ و مادر بزرگ و قوم و خویش بی خبر باشه؛
*عروسی ها و عزاداری هایش همه گیر بود ، اگر غم و شادی است ، همه بودند؛
*پدر و مادر ها هم خیلی پر طاقت بودند، دعوای بچه ها را پای بچگی اونها حساب می گذارند؛
*بچه ها هم قانع بودند ، توقعاتشان در حد امکانات و پول پدر هاشون بود؛
*امکان نداشت مریض بشوی و همسایه و قوم و خویش خبر دار نشوند؛
*همسایه ها واسه هم سنگ تمام می گذاشتند؛
*همه با لهجه شیرین محلی و صاف و ساده خود حرف می زدند؛
*مهمان نوازیشان که می دانید چگونه بود؛
*از بوی غذاها و نان های محلی اش هم نمی شد ساده گذشت ؛
*خیر و خیرات و خیر اندیشی و کارهای عام المنفعه بسیار نمودار بود؛
*واژه سنگین ط ل ا ق خیلی بینشان سنگین بود، حتی اسمش را هم حاضر نبودند بیاورند؛
*هر کوچه ومحله واسه خودشان ریش سفید و حلال مشکلات داشت،که نزد همه محترمند؛
*حوصله ، قصه ها ، تجربیات و گذشته پدر بزرگ ها ،مادر بزرگ ها و بزرگتر ها برای بچه ها همیشه دوست داشتنی بود؛
*عجب هوای پاکی دارد این روستاها ، جایی است برای نفس کشیدن؛
*زندگی های کم خرجشان با تمامی سختی هایش ،خوش می گذشت؛
*به واسطه هوای عالی ، مردم با صفا و روابط خوب کمتر دامن گیر مریضی بودند؛

و خیلی نکات مثبتی دیگر که ...

زندگی دوباره...